Johanna Visser

Tijdschrift Gezondheidsnieuws nr 8, zomer 2002.

Schoon genoeg

Alles probeerde mevrouw J. Visser uit Assen, geboren 1946, om van haar psoriasis af te komen. Uiteindelijk had dat succes. Dankzij de psorinovo-therapie is zij nu al weer 20 jaar ‘schoon’. Ze kijkt terug op de huidziekte die meer dan twintig jaar haar leven beheerste.

Net zeventien was mevrouw Visser, toen zij van de trap viel en daarbij een hoofdwond opliep. “Die werd behandeld met een penicillinespray. Enige tijd later verscheen daar mijn eerste psoriasisplekje. De uitslag breidde gaandeweg uit over mijn gehele hoofd. Gelukkig niet ín mijn gezicht, maar wel een randje op mijn voorhoofd, net langs de haargrens. Op dat moment werkte ik als leerlingverpleegkundige in Delft, onder meer op de afdeling dermatologie. En het was een dermatoloog die het daar voor het eerst opmerkte. Jij hebt psoriasis, zei hij. Omdat dat toen ‘in’ was werd ik een paar keer per week bestraald. Later breidde de psoriasis zich ook uit naar andere delen van mijn lichaam. Toen was het noodzakelijk om teerkuren te ondergaan. Daartoe werd ik van mijn haren tot mijn tenen ingesmeerd met teerzalf. En omdat die teer zo vies was, moest ik alle zes weken van zo’n kuur in bed blijven tussen speciale teerlakens. Daarna was ik, zoals je dat toen noemde, weer een poosje ‘schoon’. Op dat moment wist ik gewoon niet beter. Je onderging zulke kuren gewoon.”

Laconiek en vindingrijk

Van top tot teen zat mevrouw Visser op het laatst onder de psoriasis. “In die tijd heb ik trouwens nooit opmerkingen gehad over mijn psoriasis, niet van patiënten en ook niet van mijn collega’s. Dus heb ik me nooit echt bekeken gevoeld, of het gevoel gehad dat mensen me meden. Toen ik mijn man leerde kennen, zat ik praktisch helemaal onder. Ik loste dat zo goed en zo kwaad als dat ging op, door bijvoorbeeld een mooie lap te naaien die ik om mijn armen drapeerde als we ergens naar toe moesten. Ik was daar nogal laconiek in en ook vindingrijk. Al zat vanaf het begin al een sterk streven in me dat ik er vanaf wilde. Ik was er van overtuigd: er moet een kruid tegen gewassen zijn.”
Van al haar verwoede pogingen om zelf die hardnekkige huidziekte kwijt te raken, zal er één haar altijd voor ogen blijven staan. “Toen mijn man een paar weken weg moest voor zijn werk, we waren net getrouwd, besloot ik het eens met grafietpoeder te proberen. Dat zou goed werken, had ik gehoord. Dus bestelde ik bij de drogist grafietpoeder en smeerde mezelf daar helemaal mee in. Ik zag er nog zwarter uit dan zwarte Piet. Maar toen er na tien dagen nog steeds geen enkele verbetering zichtbaar was, heb ik al dat potloodzwart van mijn lichaam verwijderd en de rest van het poeder in de vuilnisbak gedaan…”

Dokter Kunst

Als nieuwste alternatief voor ‘smeren’ probeerde mevrouw Visser begin jaren tachtig de zogeheten puva-bestraling uit. Ik kreeg verbrandingsverschijnselen. Waarschijnlijk een gevolg van de toen nog veel te sterke straling en mijn ontzettend dunne huid door al die jaren cortisonzalf (wordt nog steeds toegepast LK) Gaandeweg begon ik ook steeds meer te merken van de bijwerkingen van al die zalven. Niet alleen een dunnere en gevoeligere huid, maar ook hoofdpijn en hoge bloeddruk. Ook kreeg ik pijn aan mijn bijnieren en mijn gewrichten. Waarop ik me ging afvragen: heb ik nu gewrichtsklachten van mijn psoriasis of van die cortisonzalf? Toen ik daarna bij mijn apotheker kwam om de zoveelste zalf af te halen, vroeg ik of hij niet eens wat anders voor mij wist. Hij wees me toen op een lezing die dokter Kunst, arts  voor chronische ziekten voor de psoriasisvereniging zou houden over zijn nieuwe aanpak. Uit pure nieuwsgierigheid besloot ik daar naar toe te gaan.

Huisarts werkt mee

Het bezoek aan die lezing zou voor mevrouw Visser een omwenteling betekenen in haar psoriasis-aanpak. Want dokter  Kunst vertelde hoe hij met psorinovo-therapie, d.w.z. met behulp van gemodificeerde fumaraat-tabletten, de stofwisseling bij mensen merkbaar kon beïnvloeden. “Dat vond ik de moeite van het proberen waard. Ook al omdat zijn therapie de psoriasis niet -zoals zalven- alleen maskeert, maar echt kon genezen. Bovendien zei dr. Kunst dat ik  de therapie kon volgen in samenwerking met mijn eigen huisarts als die wilde meewerken. Gelukkig stond mijn huisarts niet afwijzend tegenover deze aanpak. Hij besloot mee te werken, wat inhield dat hij opdracht gaf voor bloedonderzoek in het ziekenhuis volgens de instructies van dokter Kunst. De uitslag van dit onderzoek nam ik de eerstvolgende keer mee naar dokter Kunst. De therapie, in combinatie met een niet al te zwaar dieet, bleek bij mij fantastisch te werken. Na drie maanden waren mijn huidproblemen vrijwel helemaal verdwenen en na een klein jaar was ik écht helemaal beter. Ook nu nog steeds, dus al vanaf 1987 tot nu toe.