Patricia Steur

patriciasteur

U moet er maar mee leren leven mevrouwtje

Op mijn 29ste kreeg ik rode plekjes op mijn armen en benen die niet meer verdwenen. In tegendeel er kwamen er geleidelijk meer bij . Ik wist niet wat het was maar in het openbaar met blote armen en benen lopen beleefde ik als een ramp. In het VU ziekenhuis werd door microscopisch onderzoek van enkele stukjes verwijderde huid de diagnose psoriasis gesteld. Helaas heb ik daar nog lelijke littekens van over gehouden. Toen ik aan de dermatoloog vroeg wat hij aan deze ziekte kon doen was het antwoord: “Eigenlijk niet veel mevrouwtje, u moet er maar mee leren leven. Wees blij dat u het niet zo erg hebt, er zijn veel zwaardere gevallen dan het uwe.” En ik kreeg een bemoedigend klopje op de schouder. Met dit vooruitzicht heb ik de onpraktische, omslachtige teerbaden en hormoonzalfjes die werden voorgeschreven maar niet eens meer geprobeerd. Inmiddels had ik al in de gaten dat zon een goede invloed had op mijn huid, maar dat door stress de toestand verergerde. Ik veranderde mijn leven zodanig, dat stress naar de achtergrond verdween en dat ik meer zonlicht kreeg. En zo verdween ook mijn psoriasis.

Hoe het verergerde

Echter door stress kwam 10 jaar later mijn psoriasis in al zijn hevigheid terug. Op dat moment was het juist heerlijk zomerweer, maar ik, eerste klas strand- en zeeliefhebber, liep met armen en benen bedekt. De plekken waren zo groot als een hand geworden en zagen er agressief rood uit. Overal liet ik schilfers achter. Mijn stress verergerde met de dag. Dus ik moest wat. Na eerst een aantal "dwaalwegen" te hebben bewandeld, kreeg ik via via de naam door van dokter Kunst in Gorinchem, een arts die zich toegelegd had op de behandeling van chronische ziekten. Ik kreeg veel informatie over psoriasis, o.a. dat het niet besmettelijk is, dat er een erfelijkheidsfactor in het spel kan zijn en dat de spijsvertering vaak ook een rol speelt. Dokter Kunst maakte duidelijk dat de beste resultaten behaald zouden worden als ik psorinovo zou gaan gebruiken in combinatie met een bepaald dieet. Ik kreeg weer wat hoop en begon vol overgave aan het dieet en het slikken van psorinovo.

Hoe het verbeterde

Het dieet was afzien, maar ik zag geleidelijk verbetering optreden. Na 1 jaar was ik zo goed als “schoon”. Mijn  nieuwe eetpatroon was inmiddels een leefwijze geworden; gezonde voeding en goed voor de lijn. Sinds ruim 25 jaar volg ik het nu en slik ik de psorinovo. Ik ben al jaren vrij van psoriasis en voel me happy. Bijwerkingen van de therapie heb ik niet. Omdat dokter Kunst niet meer praktiseert, sta ik nu onder controle van dr. van Loon in Utrecht. Eénmaal per jaar wordt ik gecontroleerd, wordt bloedonderzoek gedaan en krijg ik een nieuw recept voor een jaar.

Ziektekostenverzekering

Psorinovo is een relatief goedkoop middel en mijn verzekering vergoedt het gelukkig. Mijns inziens moet er veel meer bekendheid komen over psorinovo. Dermatologen schrijven het niet voor of doen er zelfs negatief over. Daardoor worden de patiënten nog steeds op dezelfde wijze afgescheept als ik destijds.

De vereniging Psorinovo

Wat mij betreft heeft psorinovo mijn leven ten goede veranderd; ik ben heel blij dat dit middel bestaat. Om dat zo te houden heb ik meegewerkt aan de oprichting van de gelijknamige vereniging "Psorinovo". Dit middel moet beschikbaar blijven en meer bekendheid krijgen. Dat gaat niet vanzelf. Hoe meer psoriasispatienten psorinovo gebruiken, hoe meer zekerheid dat het ook beschikbaar blijft.    

Patricia Steur