Hans Graven

hansgraven

Lekker gaan zwemmen met vriendjes was er niet meer bij

Het moet medio 1963 zijn geweest, toen kleine psoriasisplekjes zich voor het eerst vormden op mijn bovenlichaam. Niet lang er na was onder de kleren mijn hele lijf er mee bedekt. De gymnastiekles op school werd voor mij als beginnende puber een ware bezoeking, waar ik onderuit trachtte te komen. Lekker gaan zwemmen met vriendjes was er niet meer bij en langzaam maar zeker ging ik alle situaties waarbij ik me moest uitkleden, ontlopen. De traditionele gang via huisarts en dermatoloog bracht weinig anders teweeg dan jaar in jaar uit dagelijks locacorten-tar zalf insmeren en vóór de nacht de ingesmeerde plekken met plastic afdekken.

Afgezien van het feit dat dit alles weinig hielp en de huid er dunner en dus kwetsbaarder door werd, was de smeerprocedure een ingrijpende en belastende bezigheid en eigenlijk een regelrechte ramp. De enigen die er beter van werden waren de farmaceutische industrie, de apotheker en de huidarts. Door zomervakanties met volop zon ging het dan even 2 weken beter. De huid was in die perioden 2 a 3 weken "schoon", maar onmiddellijk daarna begon het circus met mijn frustraties weer. In 1986, ik was inmiddels 36 jaar oud, getrouwd, twee kinderen, huisje boompje beestje, allemaal prachtig, maarrrr, uiteraard zat ik nog steeds met mijn psoriasis.

Door mijn werk in de luchtvaart kon ik gelukkig ook buiten de zomer nog af en toe de zon opzoeken om de psoriasis enkele weken te onderdrukken. Maar ik wilde natuurlijk meer. Zodoende kwam ik in contact met dokter Kunst, destijds praktiserend als arts voor chronische ziekten in Gorinchem. Na meer dan 20 jaar prijzige, teer houdende zalven te hebben gebruikt (inmiddels wordt teerzalf vermeden omdat het huidkanker bevordert) bleek zijn analyse en aanpak van mijn psoriasis een openbaring.

En zo denk ik er nu, na twintig jaar nog over!  Binnen 2 weken had de psorinovotherapie 100 % meer resultaat dan de ruim 20-jarige behandeling van de dermatologen. Van ongewenste bijwerkingen door psorinovo heb ik geen last en al die jaren ook nooit gehad. De behandelingskosten worden door mijn ziektekostenverzekeraar FBTO volledig vergoed. Nogal logisch eigenlijk, want de verzekeraar is 90%, zo niet meer, goedkoper uit dan met het eindeloze gesmeer van dure crèmes.

Mijn conclusies: In de eerste plaats natuurlijk dat de ontmoeting met dokter Kunst en met psorinovo twintig jaar geleden een fantastische ervaring was. In de tweede plaats dat er ook nu nog steeds veel te weinig psoriasispatiënten op de hoogte zijn van deze therapie, hetgeen in nog belangrijker mate geldt voor artsen. Het schijnt dat gevestigde belangen hierbij een rol spelen, maar hoe dan ook, om aan deze onbekendheid wat te doen heb ik met anderen de vereniging Psorinovo opgericht. Hoort zegt het voort is onze taak als ex-psoriasis patiënten.

Hans Graven