Vic Asselberghs

vic

 

 

“Zeer spijtig en ronduit kwalijk dat deze behandeling niet veel meer bekend is”.

Rond mijn 22ste jaar, in 1969, bemerkte ik voor de eerste maal vreemde plekken op mijn ellebogen en behaarde hoofd. Kort daarna kwam ik bij een dermatoloog terecht die de diagnose psoriasis stelde en mij corticosteroïdzalf voorschreef. Dit bleek bij mij niet goed te werken, want mijn onderhuidse bindweefsel werd er door afgebroken. Mijn huid werd namelijk op de behandelde plaatsen zeer dun en kwetsbaar. Behalve huidafwijkingen kreeg ik al spoedig ook gewrichtsklachten. Met de zalfbehandeling stopte ik uiteraard en ik ging over op homeopathische en andere ‘alternatieve’ medicijnen.

Echter, ook die bleken maar beperkt soelaas te kunnen bieden en ik berustte uiteindelijk maar in mijn lot. Zo erg vond ik mijn psoriasis nu ook weer niet. De aandoening bleef bij mij beperkt tot enkele plekken op armen, benen en hoofd. Toen er echter in 1994 in korte tijd een explosieve uitbreiding van mijn psoriasis plaats vond, ging ik het opnieuw proberen bij de reguliere dermatologie; ditmaal bij een andere huidspecialist. Deze startte met lichtbehandelingen en zalf, die op mijn verzoek geen of zeer beperkt corticosteroïden bevatte.

Deze behandeling die ik 9 jaar voortzette, leverde echter ook weer geen noemenswaardig resultaat op; de aandoening nam eerder toe. Verschillende malen sprak ik daarom met de specialist over alternatieven, waarover ik in de krant las. Deze was echter niet bereid zijn visie te wijzigen met als belangrijkste argument dat andere methoden ook geen garantie op genezing bieden en soms ook risicovol kunnen zijn. Hij baseerde dit standpunt op wat men tegenwoordig in de medische literatuur ”evidence based medicine” noemt, oftewel op de algemeen aanvaarde, wetenschappelijk aangetoonde, opvattingen in de kring van de medici; artsen/specialisten. Misschien begrijpelijk vanuit zijn optiek, maar ik schoot er niets mee op.

Toch had deze visie en zienswijze wel invloed op mij, want toen ik op enig moment van een vriendin een adres kreeg van een internist die mij zou kunnen helpen dacht ik: ”Ik heb al zoveel geprobeerd, laat maar,” en ik stopte het adres in mijn bureau. Toen ik in 2002/3 een fikse longontsteking doormaakte, viel mij op dat mijn psoriasis daarbij flink verergerde en ook niet meer veel verbeterde nadat de longontsteking over was.

En dat was het moment, dat ik het weggestopte adres uit mijn bureau heb gepakt met de gedachte: “Dit probeer ik nog. Baat dit ook niet, dan moet ik maar verder leven met het feit, dat psoriasis inderdaad ongeneeslijk is, zoals algemeen wordt verteld”.

En zo ontmoette ik in 2003 dr. Van Loon. Na het eerste onderzoek, vroeg ik:” Kunt u iets aan mijn psoriasis doen dokter?”. Het antwoord was: “Waarschijnlijk wel, maar dat hangt ook mede af van het strikt opvolgen van mijn adviezen”. Ik zei: “Oké, maar wanneer mag ik dan enig resultaat verwachten?”.  “Na een maand of drie/vier”, was het antwoord. Ik dacht vervolgens: “Ik zit er al 34 jaar mee, dus die paar maanden met medicijnen en een voor mij streng dieet (o.a. geen wijn), kunnen er ook nog wel bij”. Mij viel verder ook op dat dr. van Loon in zijn diagnose alle lichamelijke functies en klachten meenam en bundelde in een “multidisciplinaire” aanpak. Een aanpak die een positieve indruk op mij maakte.

En ziedaar, het wonder geschiedde: psorinovo in samenwerking met het dieet reduceerde vanaf de start van de behandeling in anderhalf jaar de huidverschijnselen inclusief de schilfering van ca. 85 % naar ca. 5 %. Bovendien, en dat was niet onbelangrijk, verdween daarbij de pijn en stijfheid van de gewrichten (artritis-psoriatica) grotendeels.  Mijn dierbaren, familie en vrienden staan versteld van het resultaat van deze behandeling. Mijn huisarts en longspecialist vonden/vinden de enorme verbetering van mijn huid en gewrichten opmerkelijk.

In het begin van deze therapie heb ik wel enkele redelijk forse bijwerkingen van het medicijn ondervonden: plotselinge intense warmtegolven in hoofd en hals, daarnaast darmkrampen en in lichtere mate maagproblemen. Deze bijwerkingen zijn inmiddels duidelijk afgenomen, mede doordat de psorinovo dosis geleidelijk verlaagd kon worden toen de psoriasis verbeterde. Ik gebruik nu 11 jaar psorinovo. De huiduitslag heeft zich gestabiliseerd tot enkele kleine plekjes en daar valt uitstekend mee te leven. De pijn en stijfheid in gewrichten zijn nog slechts in zeer geringe mate aanwezig.

Iedere gelegenheid die in mijn ogen verantwoord is, grijp ik de laatste jaren aan om meer bekendheid te geven aan deze behandeling, zodat velen, met name ook jongeren met psoriasis, een beter perspectief hebben wat betreft hun leven, lichamelijk, maar ook psychisch. Psoriasis is een lichamelijk probleem maar treft de patiënt vaak ernstig in zijn/haar gevoel van eigenwaarde.

Nog steeds zijn veel te weinig (huis)artsen/dermatologen/specialisten bekend met de Psorinovotherapie en zo ja, dan wordt er door medici getwijfeld aan de werkzaamheid en veiligheid van het medicijn. En mede als gevolg daarvan vergoeden ziektekostenverzekeraars niet altijd het middel Psorinovo. Allemaal redenen voor mij om op verzoek van de vereniging eind 2006 toe te treden tot het bestuur om vervolgens in 2008 de vereniging te leiden als voorzitter.  Er is veel werk aan de winkel en nu anno 2013 kan ik concluderen dat het succes van Psorinovo langzamerhand steeds vaker opduikt in de kringen van medisch specialisten.  Wetenschappelijk onderzoek zal, naast vele gesprekken en overleg, moeten zorgen voor een definitieve doorbraak. De bestuursleden doen daaraan wat ze kunnen, maar onder andere door internationale ontwikkelingen op het vlak van registraties is dit een moeizame weg. 



Tot slot: mijn verzekering Avero/Achmea vergoedt psorinovo alsmede de consulten.

drs V(Vic) J.J.M. Asselberghs